“Zo hé, jouw toeter wordt ook steeds groter!” 

Zei de eigenaar van de sportschool luidkeels tegen een man die de kassa’s kwam repareren.
De reparatieman keek hem vragend aan
“Je buik, wordt steeds boller.”
De reparatieman lacht een beetje aarzelend, mompelt wat en kijkt een beetje beschaamd om zich heen. Want er zitten allerlei klanten gewoon bij. 
Het is geen gesprek tussen goede vrienden, of maatjes in de kroeg (ook dan zou het in mijn ogen een vrij genante vertoning zijn). Nee, dit is een opmerking die wordt gemaakt door een ‘zakenpartner’, iemand die je gewoon ontmoet als je je werk doet. 

Kennelijk, als je in een sportschool (in deze sportschool) je werk wil doen, moet je dat wel doen in een strakke body, met een sixpack en stevige spieren. Anders krijg je een rotopmerking naar je hoofd geslingerd. 

Deze situatie heeft de hele dag nog door mijn hoofd gespeeld. 
Ik hoop van harte dat de reparatieman zich hierdoor niet uit het veld laat slaan. Ik hoop niet dat hij door zo’n stupide opmerking bevestigd wordt in een negatief beeld die hij misschien al over zichzelf heeft. 
Of dat hij nu naar de sportschool gaat omdat een ander dat kennelijk van hem verwacht. 

Hoe vaak doen wij, doe jij iets, omdat ‘de maatschappij’, of nog dichterbij: jouw omgeving dat van je verwacht?
Je werkgever verwacht goede resultaten, je wordt verwacht bij de vrijdagmiddagborrel, je bent pas gezellig als je een wijntje of een biertje drinkt, je schoonmoeder verwacht dat je elke zondag met de kinderen langskomt. En ga zo maar door. Hoe vaak op een dag ben jij bezig om het een ander naar de zin te maken?  
Ga jij naar de sportschool voor jezelf omdat Jij het belangrijk vind voor jouw gezondheid? Of wil jij in het ideaalbeeld passen die de maatschappij voorspiegelt?
Doe jij je huis zo netjes opruimen en schoonmaken omdat Jij dat wil, of omdat dit van je verwacht wordt? 

Zeg je weleens tegen jezelf: I don’t give a f**k (ik heb er schijt aan) om wat een ander wil en verwacht, ik volg mijn eigen spoor. Of loop jij altijd netjes in de pas?

En hoe zit dat eigenlijk met jouw verwachtingen die je van je partner hebt, of van je kind? In hoeverre kan jij de eigenheid van de mensen in jouw omgeving respecteren? Wat vind jij ervan als je kind zegt: “die broek wil ik niet, ik wil die pimpelpaarse broek met stipjes.”
Wat vind jij ervan als je kind niet netjes gedag zegt tegen mensen die bij jullie thuis komen. 
Hoe is het voor jou als je partner niet zoveel waarde hecht aan sociaal contact en jij wel. Doe jij er alles aan om hem/haar te veranderen? 

Veel kinderen die bij mij in de praktijk komen hebben er last van dat ze moeten voldoen aan de verwachtingen. Ik zie vaak na een paar sessies dat ze volledig zichzelf zijn en kunnen loslaten wat een ander vind of zegt. Op het moment van loslaten, ontstaat er vrijheid en ruimte. En in die ruimte kunnen ze ontdekken wat zij zélf willen en kunnen. Los van wat een ander vind. 

En dat gun ik die reparatieman ook. 
Ik gun hem dat hij in zichzelf zijn middelvinger kan opsteken naar die kerel bij de sportschool. En dat hij kan denken: Ik ben oké, wat een ander ook vind. 

En dat gun ik jou ook. 

Wil je hierop reageren? Maakt dit iets bij jou los? Laat het hier weten

Groetjes Annette

Deel dit bericht

Delen op social media