In de tuin wonen twee konijnen. Een oudere grijze en een jonge bruine. Vanaf dag één zijn de twee dikke vrienden. Ze helpen elkaar, ze wassen elkaar, ze liggen bij elkaar. Ze doen tikkertje en verstoppertje. Geloof je het niet? Het is echt waar!
Op een dag kwam er een witte. Deze witte ziet er heel anders uit. Hij gedraagt zich anders. Hij heeft ook een platte neus en lange haren. De grijze moet lachen en zegt tegen de bruine: “dat is ook een vreemd konijn, moet je zien.” De bruine lacht een beetje mee, maar is wel nieuwsgierig. Hij vind het wel een leuk, een nieuw vriendje. Maar de grijze moet er niks van weten en pest de witte. Hij zegt: “na na na , moet je nou eens kijken, hoe zie jij er nou uit?” “Je hoort hier niet in de tuin”. De grijze jaagt de witte elke keer weg en bijt zelfs een paar keer. De witte schrikt heel erg en springt steeds bang weg. De grijze vind dit helemaal mooi: “ha ha…durf je soms niet, bangerik?”
De bruine vind het helemaal niet leuk voor het witte konijn. Hij voelt zich er ongemakkelijk bij. Hij vind de witte wel aardig. De witte heeft een hele mooie zachte vacht en de witte kan zo mooi springen en hard rennen. Heel stiekem als de grijze het niet ziet, zoekt hij de witte op en knuffelt haar. Hij zegt: “stil maar witje, ik vind jou wel lief, je bent een mooi konijn.”
En op een dag besluit het bruine konijn om vriendjes van allebei te zijn, het is toch veel leuker om met z’n drieën tikkertje te doen? De bruine zoekt steeds even grijsje op en dan witje. En zegt tegen grijsje: “zit de witte toch niet zo te pesten, dat is toch helemaal niet leuk?”
En tegen de witte zegt hij: “kom op, je laat je toch niet wegjagen? Er klopt niets van wat die grijze zegt. Je bent juist snel en slim, jij kan het hoogste springen van ons drieën en jouw haren, die vind ik supermooi.”De witte voelt zich steeds sterker worden en denkt: “inderdaad, ik mag hier ook gewoon zijn, en ik kan die dingen ook allemaal. Ik pik het niet meer.”En op een dag als de grijze zegt: “ha ha…moet je jouw haren eens zien, helemaal een kuif voor je ogen”, zegt witje: “klopt ja, ik heb een kuif, heb je er ook een vraag over of zullen we doen wie het hoogste kan springen? Dat vind ik namelijk veel leuker om te doen”
De grijze is verbaasd en zegt: “uhm…ja leuk ja” En samen springen ze over de plantjes en de bloemen.

Regelmatig moet het grijze konijn natuurlijk nog wel even laten zien en horen dat hij de oudste en dus de wijste is, maar van nu af aan laat het witte konijn zich niet meer wegjagen en hoort er nu helemaal bij. Niet zozeer door wat hij nu terugzegt of doet, maar door hóe hij reageert op de grijze. Hij gelooft nu in zichzelf en vind zichzelf een fantastisch mooi, slim en snel konijn.

Deel dit bericht

Delen op social media