respectvol opvoeden = afstemmen (letterlijk naast je kind gaan staan en invoelen, bekijken vanuit het perspectief van je kind)
Ik wil graag in deze blog iets meer vertellen over, wat ik vind, de basis (het fundament) van de opvoeding: erkenning, troost en realiteit. Ik hoor je denken: “dat kan ik allang, dat doe ik altijd al”. Dat is supermooi, mijn complimenten. Ik deed dat namelijk voorheen veel te weinig en nog steeds vind ik het moeilijk. Ik denk eerlijk gezegd dat het gros van de ouders hiermee worstelt. Uiteraard, we geven weleens erkenning of troost, maar willen ook graag zo snel mogelijk weer door. Let er maar eens op: hoe vaak sta je letterlijk even rustig stil naast en met je kind bij wat er is gebeurd, wat het doet met het kind, hoeveel tijd neem je om troost te geven? Hoe lang mag een kind sip zijn, boos zijn, verdrietig zijn? Ik betrap mezelf erop dat ik daar soms veel te snel overheen wals, dat ik zeg: “nu is het klaar”. Ik ben vaak ongeduldig. Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is.
Laat ik een voorbeeld geven en ik bekijk het meteen even vanuit het perspectief van het kind. Stel je voor, je hebt een zwemmiddag met je kind gepland. Je kind is een echte waterrat, hij/zij vind zwemmen het leukste wat er is.  Je hebt met je kind wel afgesproken: we zwemmen tot 16.00 uur. En dan wordt het 16.00 uur.
jij zegt:  “over tien minuten gaan we ons aankleden want dan is het 16.00 uur”

Je kind: wordt boos: “ik wil er nog niet uit, ik ga er nog niet uit”, je kind rent weg en springt het zwembad in, je kind gaat zeuren, huilen, wordt driftig etc

jij denkt: we hebben het zo afgesproken, ik geef zelfs nog tijd. Ik moet echt op tijd weer weg zijn dus ik wil geen gezeur, ik zit hier echt niet op te wachten

jij voelt: machteloosheid, wanhoop, boosheid, frustratie, stress etc

 

Je kind denkt: ik vind dit zo fijn met pappa en mamma, ik vind het zwemmen het leukste wat er is. Ik wil dit fijne gevoel nog veel langer vasthouden, WAT, is het nu al tijd??
Je kind voelt: wanhoop, verdriet/boosheid, machteloosheid, teleurstelling

 

de stappen die gaan helpen om uit deze impasse te komen
stap 1: erkenning: Wat was het leuk hè? Echt genieten van wat er allemaal hier te beleven is. Ik heb gezien hoe fijn je het vond. De glijbaan, de wildwaterbaan. Het is ook fantastisch. Ik zie aan je gezicht dat je er helemaal blij van wordt. Klopt dat?
stap 2. Ik begrijp dat je heel erg teleurgesteld bent dat het afgelopen is. Ik zie dat het je boos/verdrietig maakt. Ik vind het ook superjammer dat het zo snel is gegaan. Je wil graag dit fijne gevoel vasthouden, dat wil ik zelf ook wel. Tjonge, want wat is dit leuk en zo gezellig samen.
stap 3. het is nu wel tijd om te gaan. We gaan ons nu douchen en aankleden.
Ga pas naar stap 3 als je kind rustiger is geworden door het gevoel van gehoord en gezien voelen dat je hem/haar geeft door de erkenning en troost.

Heel veel succes. En wil je hier nog dieper op ingaan dan is de training HarTgrondig Opvoeden wellicht interessant voor je. Erkenning, troost en realiteit is een onmisbaar ingrediënt voor de opvoeding en dus ook helemaal verweven in de training.

Deel dit bericht

Delen op social media